 |
De Lego collectie
Spel | dagelijkse dingen
|
29 Juni 2011 | 12:41:23
|
Even speciaal voor John van geekstijl.nl wat info over mijn lego-treinen:
Alles is uit de 12V-series, uit het blauwe en grijze tijdperk. De rails en andere elementen zijn voldoende om een werkende spoorbaan te leggen met binnen- en buitenbaan, wissels, verlichting, spoorwegovergang, e.d.
Plaatjes zijn eenvoudig te googlen als je de nummers heb, deze heb ik zo snel terug kunnen vinden:
- 7750 - 12V electric steam locomotive (1980)
- 7834 - level crossing (1980)
- 7815 - sleeping car (1983)
- 7824 - train station (1983)
- 7810 - locomotive without motor (1980)
Verder heb ik een set met dubbel treinstel, destijds uit een Aziatisch land meegenomen door mijn vader. Die kon ik niet vinden, zal ik dus uit moeten graven om te kijken of ik een nummering kan ontdekken ;)
Ook nog wat losse dingen: autootjes, huisje, bodemplaten, boompjes, etc.
|
|
|
|
|
kitsch kist
Kunst/Schilderen | creatieve uitspattingen
|
28 Juli 2010 | 01:00:20
|
Vorige week voor het eerst sinds heel lange tijd de acrylverf erbij gepakt. Sowieso voor het eerst sinds vele jaren dat ik iets anders geschilderd heb dan muren, plafonds en deuren. Dit keer moesten mijn wijnkisten het ontgelden. Dus maar gelijk even helemaal los gegaan en het schilderwerk ook nog eens opgetuigd met parelmoer-laklaag en een overdosis glitter.
Dit is dus geschilderd op het houten schuifdeksel van de kist. Het hout is alleen licht opgeschuurd, dus de structuur is duidelijk zichtbaar en voelbaar. Het moet namelijk wel te zien blijven dat het om houten kisten gaat.
Het is wel vrij lastig het daadwerkelijke effect goed op de foto te krijgen. Het parelmoer met de glitters erin schittert gigantisch als er strijklicht op valt. Anders valt het juist helemaal niet zo op. Geprobeerd zowel de schildering als de glitters vast te leggen dus wel wat concessies aan de weergave van de kleur gedaan. Ja, kan ik software-matig corrigeren maar geloof mij ... the real thing is better!  |
|
|
|
Long time
Internet/Website | dagelijkse dingen
|
13 Mei 2010 | 00:41:28
|
Het is lange tijd rustig geweest met ja. met alles eigenlijk. Natuurlijk waren er nog altijd vele verhaaltjes in mijn hoofd, zoals altijd, maar ze bleven daar omdat er geen kaartjes waren om bij te gaan horen.
En nee, ik was ook niet naar een andere planeet verhuisd. Ik was druk achter mijn computer bezig in de virtuele wereld. Websites bouwen, om het maar in gewone mensentaal te zeggen. En het leek mij nu eens leuk om jullie vanaf hier mee te nemen naar een paar van mijn websites en er een heel klein beetje over te vertellen.
Deze website is in alle opzichten een verhaal apart. Oorspronkelijk bedoeld om te experimenteren met optimalisatie van html, css en photoshop. Watblief? Wel, kijk maar eens naar de navigatie. Jij ziet perkamentrollen maar in werkelijkheid zijn dit losse afbeeldingen die met wat foefjes in photoshop zo zijn aamgepast dat ze in elkaar overvloeien. Voeg ik ergens een link toe, dan maakt de perkamentrol zichzelf automatisch groter!
Eenmaal klaar vond ik het toch wel erg zonde om dit alles te deleten en ik liet de website staan op mijn computer. Niet lang daarna wilde ik toch eens wat meer leren over het inbouwen van contactformulieren, gastenboeken en ander leuks. De website werd weer van stal gehaald. Met wat kennis van php en de zgn. swiftmailer (dat is gewoon te downloaden) bleek een contactformulier een koud kunstje. Ik kreeg de smaak te pakken, dus het gastenboek volgde al snel. Nu ik al zo op dreef was met databases, sql en php, besloot ik dan ook maar een woordenboek te maken dat automatisch op alfabet sorteert.
Regelmatig liet ik op mijn desktop dit resultaat van mijn experimenteerdrift aan bezoekers zien. En zij hebben mij ervan overtuigd dat deze website toch echt zijn plekje in de virtuele wereld moest krijgen. Natuurlijk zag ik mijn kans schoon voor een laatste experimentje: kijken of de website 'ontdekt' zou worden als de meta-informatie en alles in orde was maar hij verder totaal niet gepromoot zou worden. Wel, Google deed er niet lang over hem te vinden en hij trekt geheel op eigen kracht al lange tijd een behoorlijk aantal bezoekers.
De volgende keer vertel ik meer over http://foto.deroderebel.nl/, deze website is met het cms Drupal ontwikkeld en in veel opzichten bijna het tegenovergestelde van de stempel-website. |
|
|
|
Huwelijks-etiket(te)
Verhaal/Fantasie | kaartverhalen
|
12 Mei 2010 | 16:04:04
|
Eindelijk weer een nieuw avontuur van Kipje en de egeltjes maar toch een beetje anders want .... een kaart is het dit keer niet maar wel een etiket. Niet zo vreemd als het klinkt als je weet dat het om een bruiloft ging. Want jawel, Kipje en de egeltjes waren met grote vragende glinsteroogjes bij mij op schoot gekropen en samenzweerderige stemmetjes vroegen of ik soms al ceremoniële post had ontvangen. Nee, dat had ik niet. En ik had het natuurlijk kunnen weten, prompt kwam er een grote kaart tevoorschijn waarop de vraag stond om een fles wijn eigenhandig te versieren. Aha, nu begreep ik wat de egeltjes al de hele dag in hun schil voerden. Nog geen 5 seconden later klauterden de eerste egeltjes ijverig op mijn bureau met de spulletjes die zij alvast hadden uitgezocht.
Tja, nu werd het tijd voor mij om even een standje uit te delen. Begreep ik nu goed dat zij aan mij geadresseerde post stiekem hadden opgemaakt??? En dachten zij nu echt dat ze als beloning mochten meebeslissen over hoe ik die wijnfles dan ging versieren? Grote kraaloogjes keken mij zo beteuterd aan dat het mij niet lukte om streng te blijven kijken. Goed, goed, ik had toch geen tijd om zelf nog spulletjes ui t te zoeken dus vooruit dan maar weer, maar dan moesten de spullen wel binnen 5 minuten op mijn bureau staan.
De egeltjes piepten triomfantelijk en trippelden zo snel heen en weer dat het wel leek of er overal om mij heen op kleine trommeltjes geroffeld werd. En jawel, nog geen 5 minuten later maakten kleine plofjes duidelijk dat alle 50 egeltjes klaar waren met spulletjes brengen en dat ik nu aan de slag mocht. Ik moest eerst even een passend etiket snijden, piepten de egeltjes, en oh ja, dan moest ik eerst de stempels op het linkerstapeltje daarop stempelen, en dan gingen zij maskertjes maken en daarna moest het rechterstapeltje en de rest van de spulletjes kwamen ze steeds brengen. De glinstering in hun kraaloogjes maakte mij duidelijk dat ze hier kennelijk al heel diep over nagedacht hadden dus ik twijfelde niet en pakte het eerste stempel van het linkerstapeltje.
Meteen kwam een eerste egeltje razendsnel aangekropen en wees met het puntje van zijn snuit precies aan waar ik af moest drukken. Ik drukte nog eens af voor het masker en jawel, meteen 2 egeltjes die keurig het papiertje afvoerden en driftig met hun schaartje het maskertje begonnen te knippen. Ik pakte het tweede stempel en een ander egeltje rolde zich direct naar de juiste plek voor de afdruk. En zo ging het de hele tijd door, egeltjes die bovenop hun stekeltjes geprikte sponsjes kwamen brengen, potloden naar mij toe rolden en zelfs ondertussen keurig alle snippertjes en rommeltjes op hun stekeltjes prikten.
Ik was diep onder de indruk, en stempelde, sponste terra cotta-kleurige inkt, sponste perzik-kleurige inkt net zo lang tot ik 50 plofjes hoorde van egeltjes die zich uitgeteld midden op het bureau lieten vallen. Maar het resultaat mocht er wezen, absoluut, want nog nooit eerder vertelde één enkel etiket een mooiere liefdesgeschiedenis ....
En voor wie denkt dat ik de boel loop te flessen ......
... ook nog een plaatje van de fles.
© 2010 Rebelred
|
|
|
|
De pimpelmees en het elfje
Verhaal/Fantasie | kaartverhalen
|
17 Februari 2009 | 22:22:48
|
Ans verraste mij vandaag met wel bijzonder gezellige post, waar ook nog een verhaaltje aan vastzit......
Uit haar keukenraam zag Ans laatst een schitterend tafereeltje. Een pimpelmees liet een klein elfje luisteren naar haar eitjes waar ze druk op zat te broeden. Zachtjes opende Ans haar keukenraam om de mees en het elfje niet op te schrikken en zo luisterde zij mee met het vrolijke gekwetter van het meesje en de bewonderende kreten van het elfje, en ze bleef staan te luisteren. Tot ze zich opeens realiseerde dat ze nog iets moois mijn kant uit wilde sturen .... en wat zou nu mooier zijn dan dit fascinerende schouwspel?
Ans besloot het erop te wagen en zachtjes fluisterende trok ze hun aandacht. Of het meesje misschien niet verder wilde broeden in het gezelschap van een heleboel egeltjes en een Kipje? Ja hoor, dat wilde het meesje wel. Maar dan wel samen met het elfje, want het was zo gezellig met zijn tweetjes in het nestje. En natuurlijk kon dat. Dus zo is het gekomen dat ik vandaag heel voorzichtig een nestje met daarin een klein pimpelmeesje met haar eitjes haalde, met een elfje dat na de lange reis opgetogen de envelop uit fladderde.
Het nestje heb ik zojuist samen met het pimpelmeesje voorzichtig in mijn grote ficus gehangen, onder het toeziend oog van 50 opgewonden egeltjes met rode koontjes. En natuurlijk laat ik ook jullie zien wat Ans mij gezonden heeft.
© 2009, Rebelred
|
|
|
|
Het elfenmeisje
Verhaal/Fantasie | kaartverhalen
|
26 Januari 2009 | 01:27:15
|
Nog maar kort geleden zat ik achter mijn computer te werken toen ik iets voelde. Een zuchtje wind, dacht ik eerst, ik heb mijn raam immers bijna altijd open staan. Maar vervolgens voelde ik iets heel kleins en lichts op mijn arm prikkelen. Het voelde precies als de vlinders die zich 's zomers op mijn hoofd en armen nestelen als ik in de tuinstoel lig te zonnen. En zowaar, er zat iets op mijn arm, maar geen vlinder. Daar zat een heel lief en klein elfenmeisje, haar vleugeltjes parmantig uitgeklapt. Ik knipperde met mijn ogen, was dit mijn levendige fantasie die mij parten speelde? Maar nee, het elfje fladderde weer van mijn arm en begon vrolijk giechelend over mijn bureau te dartelen.
Het duurde niet lang voordat de vrolijke giecheltjes de aandacht van Kipje en de egeltjes hadden getrokken. Met zijn allen trippelden ze de trap af, mijn werkkamer in. Hun nieuwsgierige kraaloogjes ontdekten al snel waar de geluiden vandaan kwamen en wat bijna nooit gebeurt, gebeurde dit keer wel. Ze waren allemaal zo stil als muisjes en zaten met grote ogen naar het elfenmeisje te kijken.
Het was ook het elfje niet ontgaan dat Kipje en de egeltjes hevig onder de indruk waren van haar verschijning en stralend nestelde ze zich op de rand van het bureau. Of wij wisten waarom ze bij ons langs gekomen was? Neeeee, schudden alle egeltjes. Het elfje keek mij met een schuin oog aan. Ja, ik wist misschien wel waarom ze gekomen was. De egeltjes rolden om van verbazing. Ik keek mijn kleine prikkebeestjes aan en zei zachtjes ‘ik denk dat het elfje bedoelt dat er werk voor jullie aan de winkel is’. Het elfje knikte instemmend.
De egeltjes begonnen van hun verbazing te bekomen en piepten met hun hoge stemmetjes ‘wat dan? wat dan? wat kunnen we dan doen? en waarom is het elfje dan hier?’ ‘Wel,’ zei ik, ‘ik denk dat het elfje het beter zelf aan jullie uit kan leggen.’ Het elfje nestelde zich nog eens extra goed op de rand van mijn bureau en keek de egeltjes doordringend aan. ‘jullie weten vast wel dat Lisanne een ernstig ongeluk heeft gehad, en dat ze nu in het ziekenhuis ligt?’ ‘Ja, dat weten we,’ fluisterden de egeltjes stilletjes. ‘Wel,’ sprak het elfenmeisje, ‘ik ben gezonden om haar afleiding te gaan brengen. Maar het lukt mij niet om het ziekenhuis binnen te vliegen. De ramen zijn altijd dicht en bij de deuren is veel te veel turbulentie, ik word alle kanten opgezogen. Maar een kaart, ja, die wordt keurig in een envelop naar binnen gebracht. En nu hoorde ik van het kikkerkoor dat jullie speciale kaarten maken, zulke speciale kaarten dat het niemand op zal vallen dat er een echt elfje op de kaart zit.’
Heel even bleef het stil. Heel even maar, want nog geen minuut later trippelden opeens overal egeltjes door de kamer en de rest van het huis. Stukken karton werden ijverig mijn bureau opgetakeld, en wat zag ik daar vanuit mijn ooghoek? Jawel hoor, met hun stekeltjes prikten ze bloemen uit mijn boeket om met de bloemen op hun ruggetjes mijn bureau op te klauteren. Het elfenmeisje snapte dat de egeltjes haar snel nodig zouden hebben en fladderde blij lachend naar het knutselbureau.
Ongeveer een uur later voelde ik hoe de egeltjes zachtjes aan mijn been trokken. Of ik kwam kijken, of ze het wel goed gedaan hadden, en of het ook wel mooi was, piepten ze opgewonden. Toen ik de kaart zag, snapte ik meteen waarom ze er met mijn bloemen vandoor waren gegaan. Om er zeker van te zijn dat het elfenmeisje niet door de wind bij de deuren meegezogen zou worden, hadden ze de drie grootste en zwaarste bloemen aan de onderkant van haar jurkje geknoopt. Het elfje kon zelf de knoopjes weer lostrekken als ze eenmaal in het ziekenhuis was. Dat hadden ze heel goed bedacht! Trots en blij begonnen alle snuitjes te glimmen bij mijn uitbundige complimenten. En het elfenmeisje? Zij glimlachte tevreden.
© 2009 Rebelred
|
|
|
|
Het kikkerkoor
Verhaal/Fantasie | kaartverhalen
|
10 Juni 2008 | 00:44:50
|
Voor bijzondere gelegenheden maak ik altijd iets moois. En wat is nu specialer dan mijn eigen moeder die 65 wordt? Dagenlang zat ik iedere avond vol overgave aan mijn knutselbureau te werken aan een mooi klein verhalenboekje. Dit bleef natuurlijk niet onopgemerkt. Toen ik een paar dagen geleden de allerlaatste details aan het inkleuren was, maakten kleine plofjes mij duidelijk dat de egeltjes hun nieuwsgierigheid niet hadden kunnen bedwingen en op mijn bureau geklauterd waren. Muisstil zaten ze naast het karton met glinsterende oogjes toe te kijken. Tenminste, tot ik mijn potlood had neergelegd, want toen was het gedaan met de rust. Met hun ijle stemmetjes vuurden alle egeltjes vragen op mij af terwijl Kipje er driftig tussendoor kakelde. ‘Wat was ik nou voor iets aan het maken?’ ‘En voor wie?’ ‘En ik had toch helemaal geen tijd om te knutselen?’ Ik rolde mijn stoel naar achteren en prikte demonstratief mijn vingers in mijn oren. Kipje en de egeltjes keken hoe langer hoe beteuterder. Bij de aanblik van zoveel zwaar beteuterde snuitjes kon ik niet meer streng blijven kijken en ik schaterde het uit.
Toen het mij weer lukte om serieus te kijken, liet ik Kipje en de egeltjes eerst beloven dat ze aan niemand zouden vertellen waar ik mee bezig was. Plechtig zwoeren ze op al hun stekeltjes en veertjes het geheim te bewaren om vervolgens opgetogen dichterbij te schuifelen. Ik liet ze de bladen met gaatjes zien en legde uit dat dit de bladzijden van een boekje waren, dat ik voor de 65e verjaardag van mijn moeder aan het maken was. Met ongelovige snuitjes keken Kipje en de egeltjes naar mij op. Mondjes en een snaveltje vielen open. ‘vijfenzestig? Echt waar? En het feestje dan? En de cadeautjes?’ ‘Ze geeft geen feestje, ze wil liever lekker uit eten,’ antwoordde ik. ‘Geen feestje?’ piepten stomverbaasde egeltjes, ‘maar dat kan toch helemaal niet?’ Ik slaakt een diepe zucht. Probeer maar eens aan egeltjes uit te leggen dat iemand geen zin heeft in een feestje.
Opeens waren alle egeltjes van mijn bureau verdwenen. Ik ging snel verder met mijn boekje. Op de achtergrond hoorde ik zachte stemmetjes driftig fluisteren. Net toen ik naar bed wilde gaan, trippelden Kipje en de egeltjes met glinsterende oogjes mijn kamer binnen. Of mijn moeder Ruperts Kikkerkoor ook zo leuk vond? Niet begrijpend keek ik ze aan. Ruperts Kikkerkoor? Kennelijk hadden de egeltjes hierop gerekend, want drie egeltjes waren achter mijn computer gekropen en sprongen ijverig bovenop mijn toetsenbord en muis. Op mijn scherm verscheen een filmpje uit de oude doos. Aha, nu snapte ik wat ze bedoelden, het liedje ‘We all stand together’ Ja, dat vond mijn moeder ook leuk, verzekerde ik ze. Nog geen seconde later was ik omringd door opgetogen dansende en piepende egeltjes. ‘Ze gingen het kikkerkoor laten zingen voor mijn moeder, morgen gingen ze cadeautjes halen,’ gilden de egeltjes triomfantelijk.
Ho, daar wilde ik het mijne van weten. Ik pikte 2 egeltjes eruit en zette ze op het bureau. Kikkerkoor, waar haalden ze dat vandaan? Verlegen blikten de egeltjes naar beneden. ‘Ze hadden bedacht dat er voor mijn moeder toch minstens een mooi verjaardagsliedje gezongen moest worden. Maar echt mooi zingen, dat konden ze niet,’ fluisterden ze met hun kraaloogjes nog steeds naar de grond gericht. ‘Maar de housemouses wel, en die zingen samen met het kikkerkoor. En de housemouses, die kenden ze heel goed. En die wilden wel samen met de kikkers komen zingen. Dat hadden ze net allemaal geregeld.’ Ik kon het bijna niet geloven. Het Kikkerkoor? Het wereldberoemde Kikkerkoor zou mijn moeder toe komen zingen? Maar het moest wel waar zijn. De egeltjes waren immers door het dolle heen. Van puur plezier rolden ze zichzelf met kersenrode wangetjes over de hele vloer. De volgende morgen was het een drukte van belang met egeltjes die heen en weer renden en fietsten met bloemen, hartjes en feestelijk ingepakte cadeautjes.
Op de heuglijke dag zelf werd ik ’s morgens enthousiast besprongen. ‘Het feest kan beginnen, het feest kan beginnen, de housemouses en het kikkerkoor zijn er al,’ piepten de egeltjes met enthousiast glinsterende kraaloogjes. Ik trok snel mijn feestjurk aan. Kleine pootjes grepen mij opgewonden vast. Met 30 egeltjes in mijn fietsmand, 15 vastgeklemd aan mijn jurk en 5 egeltjes en een eigenwijs kipje op mijn stuur arriveerde ik met piepende banden bij mijn moeders huis. Net op tijd. En jawel hoor, dit was het enige echte Kikkerkoor dat speciaal voor mijn moeder samen met de housemouses een optreden gaf. Het feest was compleet.
© 2008 Rebelred
|
|
|
|
Elf Fantasy Fair 2008 - de foto's
Fotografie/Evenementen | dagelijkse dingen
|
07 Mei 2008 | 17:44:24
|
Zoals jullie hieronder hebben kunnen lezen, heeft graaf Dracula mij verzocht om de foto’s van de Elf Fantasy Fair 2008 op internet te plaatsen zodat we er allemaal van kunnen genieten. Daarnaast vroeg hij mij ervoor te zorgen misbruik zoveel mogelijk tegen te gaan. Want ja, er zijn dus mensen die andermans foto’s gratis van internet jatten om ze vervolgens als “eigen foto’s” voor grof geld te verkopen. En dat is dus vooral niet de bedoeling.
Daarom staan hieronder de voorwaarden waaronder de foto’s beschikbaar worden gesteld en heb ik de foto’s in sterk verkleind jpg-formaat geplaatst. Heb je zelf de Elf Fantasy Fair bezocht en wil je gewoon alleen even kijken of je een fotootje van jezelf kunt vinden, laat je dan vooral niet afschrikken en lees wat er na de voorwaarden staat …..
De foto’s worden onder de volgende voorwaarden beschikbaar gesteld:
- het downloaden en gebruiken van foto’s voor niet-commerciële doeleinden in de privé-sfeer is toegestaan. Hiervoor is geen vergoeding verschuldigd. Mocht je foto’s openbaar maken, bijvoorbeeld door plaatsing op een persoonlijke homepage, dan wordt vermelding van mijn naam en/of een verwijzing naar deze weblog zeer op prijs gesteld.
- het downloaden en gebruiken van foto’s voor commerciële doeleinden, anders dan het verkopen van de foto’s in welke vorm dan ook, is alleen toegestaan na vooraf expliciet door mij verleende toestemming en onder de voorwaarden die bij de verlening van de toestemming door mij gesteld worden.
- het downloaden en/of gebruiken van foto’s voor commerciële doeleinden, zoals bijvoorbeeld het verkopen van de foto’s in welke vorm dan ook, is niet toegestaan. Bij overtreding behoud ik mij het recht voor om juridische stappen te ondernemen.
- in geval van twijfel dient contact met mij opgenomen te worden. Dit kan door hier een bericht achter te laten en hierbij je contactgegevens te vermelden. Ik neem dan zo spoedig mogelijk contact met je op.
Goed, dit was dan even de officiële rompslomp, nu verder met een veel leuker onderwerp … de foto’s.
Bij elkaar staan behoorlijk veel mensen op de foto en het kan natuurlijk zijn dat je jezelf herkent op de foto. En dat je het dan wel zo leuk vindt om je foto op ‘normaal’ formaat te hebben. Laat dan gewoon een berichtje met je contactgegevens achter waarin je duidelijk omschrijft om welke foto het gaat. Mocht ik veel verzoeken krijgen of erg druk zijn, dan kan het even duren voordat ik contact met je opneem en je je foto krijgt. En natuurlijk hoef je daar niks voor te betalen, het juridische geblaas hierboven is niet alleen bedoeld om mijzelf maar vooral ook jullie te beschermen tegen de praktijken van sommige kwaadwillenden.
Oh ja, nu willen natuurlijk ook graag weten waar de verkleinde foto’s dan te vinden zijn:
http://nl.fotoalbum.eu/rebelred
Ze staan in de14 albums waarvan de naam begint met ‘elf fantasy fair
2008’
Ik hoop dat jullie allemaal net zo zullen genieten van de foto’s als de vampieren genoten hebben van het fotograferen!
|
|
|
|
a letter from the vampire
Verhaal/Fantasie | dagelijkse dingen
|
07 Mei 2008 | 17:17:56
|
Hoewel het zonlicht ons danig parten speelde, hebben graaf Dracula en ik een paar weekenden geleden op de Elf Fantasy Fair rondgelopen. Het was een vreemde gewaarwording voor ons, gewoon rond te kunnen lopen tussen stervelingen. Erg verleidelijk ook. Het deed ons denken aan de vroegere gekostumeerde bals, waarbij lieflijke dames zich kirrend op onze schoot wierpen. Heerlijke tijden voor ons. Nog altijd watertanden wij bij de terugblik op al die prachtige feesten met de belofte van vers maagdenbloed. Een belofte die bijna altijd werd ingelost …. Maar goed, ik dwaal af, die tijden zijn al lang vervlogen.
Om ons een beetje af te leiden van onze hongerige magen, hadden we een modern fototoestel meegenomen, zo’n digitaal ding, voor ons echt ideaal. We hebben het wel eens eerder geprobeerd, foto’s maken, maar het was altijd een strijd wie er door het daglicht heen naar een winkel moest voor het ontwikkelen en afdrukken. Gelukkig ben ik altijd erg bij de tijd en ik had al snel ontdekt dat dat met zo’n modern ding niet meer hoeft. En nu zoveel stervelingen zo’n apparaat bezitten, duurde het niet lang voordat we er eentje te pakken hadden. We vermaken ons er uitstekend mee.
Op de Elf Fantasy Fair hadden we de grootste pret met het fotograferen van stervelingen die zich als allerlei niet-bestaande wezen uitgedost hadden. Elfjes, engeltjes, hoe komen ze erop?! Nog groter was ons vermaak als de stervelingen erachter kwamen dat ze ons niet konden fotograferen. Regelmatig zagen we er eentje beteuterd naar de grote leegte op zijn schermpje staren. Wij hadden ons natuurlijk allang uit de voeten gemaakt.
Na zoveel eeuwen op deze aardbol rondgedwaald te hebben, weet ik dat jullie stervelingen het heerlijk vinden om jullie eigen beeltenis te zien. Dat begrijp ik heel goed, jullie zijn tenslotte sterfelijk en zo worden jullie toch vereeuwigd. Dat pleziertje gun ik jullie van harte. Maar toen ik vrolijk aan één van jullie vertelde de foto’s van mijn apparaat gratis op internet te zetten, werd ik gewaarschuwd. Dat er vermaledijde stervelingen zijn die mijn foto’s zouden kopiëren om ze vervolgens voor geld te verkopen. Als eigen foto’s, wel te verstaan.
Mijn verbijstering was groot, als vampier ben ik misschien bloeddorstig maar geldbelust toch zeker niet. Hier moest een stokje voor gestoken. Na langdurige overpeinzingen kwam graaf Dracula met een oplossing. Hij zou aan de rode rebel vragen om dit voor ons, en vooral voor jullie stervelingen, zo goed mogelijk te regelen. We laten de foto’s vergezeld van dit schrijven bij haar achter. We hopen jullie nog eens tegen te komen, bij voorkeur bij nacht........ |
|
|
|
|
|
